بسیاری از پدرمادرها به تلویزیون به عنوان پرستار بچه نگاه می‌کنند،‌ اما کسانی که در صنعت تلویزیون هستند نگاهی متفاوت به کودکانی دارند که به این جعبه می‌نگرند. روان‌شناسان بر این عقیده است، کودکان پیش دبستانی نباید تلویزیون ببینند و یا بازی‌های کامپیوتری در دسترس آن‌ها قرار گیرد. برخی از بازیگران معروف تلویزیون و سینما نیز در میان کسانی قرار می‌گیرند که معتقد به سخت‌گیری بیشتر برای تماشای تلویزیون هستند. مثلا یکی از آن‌ها به روزنامه استرالیایی کوریرمیل گفته است که به جای تماشای تلویزیون فرزندش را ترغیب می‌کند تا وقت خود را با همسالانش بگذراند. مشکلی که تلویزیون ایجاد کرده است این است که مردم معمولا برای چند ساعت متوالی کودکی خود را جلوی تلویزیون رها می‌کنند و به اصطلاح «خودشان را راحت می‌کنند»؛ می‌توانید کودک خود را به فعالیت‌های مفید دیگری مثل نقاشی‌کردن و بازی‌های غیررایانه‌ای ترغیب کنید تا تخیل آن‌ها قوی‌تر شود. همچنین بهتر است کارتون‌ها و فیلم‌های مناسب را خود انتخاب کنید و در دوره‌های زمانی مشخص،‌ مثلا هفته‌ای یک یا دو بار به فرزندتان اجازه دهید تلویزیون ببیند. در سال ۲۰۰۵ بنیاد خانواده کایزر پژوهشی انجام داد که نشان می‌داد کودکان زیر شش سال روزانه دو ساعت و کودکان و نوجوانان در محدوده سنی ۸ تا ۱۸ سال چهار ساعت در روز را به تماشای تلویزیون اختصاص می‌دهند. عمده نگرانی‌ها درباره تماشای تلویزیون به آن‌چه که بچه‌ها در تلویزیون می‌بینند و زمانی که برای این کار صرف می‌کنند باز می‌گردد. معمولا در ایران پدر و مادرها از فیلم‌ها و کارتون‌های پر از خشونت و برخورد غافل می‌شوند و کودکانشان ساعت‌ها با فیلم‌های تلویزیونی پر از خشونت تنها می‌گذارند. جدای از مساله خشونت و پرونوگرافی در برنامه‌های تلویزیونی، والت‌دیزنی برای تعیین میزان اثرگذاری برنامه‌های خود بر روی مخاطبان آزمایش‌های جدیدی را بر روی رفتارهای مختلف گروه‌هایی آزمایشی از مخاطبان به صورت دوره‌ای انجام می‌دهد تا عکس‌العمل آن‌ها نسبت به پیام‌های مختلف و شیوه ارائه بسنجد. حالا به نظر شما وقتی فرستنده با این دقت و توجه پیام را طراحی می‌کند، می‌توان کودکی را بدون هدف پای تلویزیون رها کرد و به دنبال کارهای دیگر رفت؟ پدر و مادر عزیز! تلویزیون پرستار بچه شما نیست...